● آمارها گویای واقعیتی تلخ است:
ایران با ۹۰ میلیون جمعیت، تنها ۱۰ پالایشگاه دارد، در حالی که آمریکا با ۳۵۰ میلیون نفر، صاحب ۱۳۰ پالایشگاه است. یعنی به ازای هر ۹ میلیون نفر، یک پالایشگاه در ایران داریم در مقابل یک پالایشگاه به ازای هر ۲.۷ میلیون نفر در آمریکا.
نتیجه این کمبود، پرداخت روزانه ۱۶ میلیون دلار (بیش از ۵۰۰ میلیارد تومان) برای واردات بنزین در سال ۱۴۰۴ است؛ پولی که می‌توانست صرف ساخت حداقل ۵ پالایشگاه جدید در طول ۵ سال شود.
اما فرصت از دست رفته فقط در واردات نیست؛ بزرگترین سرمایه‌ای که نادیده گرفته شده، «اشتغال» است:
○ ساخت هر پالایشگاه جدید، به طور مستقیم برای ۳ تا ۵ هزار نفر شغل پایدار ایجاد می‌کند.
○ با احداث ۵ پالایشگاه جدید، می‌توانیم بیش از ۲۵ هزار شغل مستقیم و بیش از ۱۰۰ هزار شغل غیرمستقیم در صنایع پاییندستی (پتروشیمی، لوله‌سازی، مهندسی و ساخت تجهیزات) ایجاد کنیم.
○ این یعنی به جای ارسال ارز برای واردات بنزین، سرمایه را در داخل کشور به گردش درآورده و برای جوانان بیکار، شغل‌های باارزش و پایدار می‌سازیم.
○ همچنین با تکمیل زنجیره ارزش نفت، به جای فروش نفت خام، محصولات با ارزش افزوده بالا صادر کرده و درآمد ارزی کشور را به طور پایدار افزایش می‌دهیم.
● از دولت، مجلس و وزیر نفت مطالبه می‌کنم:
۱. ارائه برنامه زمان‌بندی شده برای افزایش ظرفیت پالایشی تا پایان سال ۱۴۰۵.
۲. رفع موانع اداری و تأمین مالی پروژه‌های نیمه‌تمام پالایشگاهی.
۳. انتقال فناوری و استفاده از توان مهندسی داخل برای ساخت پالایشگاه های جدید
۴. اقدامات مکمل: جلوگیری از قاچاق سوخت با تدابیر امنیتی، ارتقای کیفیت خودروها
ما باور داریم که ناترازی بنزین، نه یک بحران غیرقابل حل، بلکه نتیجه سال‌ها غفلت است. امروز هم زمان رفع ناترازی است، هم زمان سرمایه‌گذاری برای اشتغال جوانان این مرزوبوم و صادرات و ارزآوری.
https://safireenergy.ir/vdcbf5b8.rhbffpiuur.html
safireenergy.ir/vdcbf5b8.rhbffpiuur.html
منبع : فارس
